De Vries, R. 2011

'Thuisbevalling veiliger'

(Novum) - Zwangere vrouwen die niet vanwege medische redenen in het ziekenhuis hoeven bevallen, kunnen dat beter niet doen. Ziekenhuisbevallingen zorgen voor onnodige risico's. Dat zegt professor Raymond de Vries die donderdag aan de Universiteit van Maastricht benoemd wordt tot hoogleraar Fysiologische Verloskunde, schrijft De Telegraaf.

De van oorsprong Amerikaanse De Vries wil een tegengeluid laten horen in de discussie over de hoge babysterfte in Nederland. Utrechts onderzoek suggereerde vorig jaar dat dat door het hoge aantal thuisbevallingen in Nederland komt. Volgens De Vries zorgen ziekenhuisbevallingen juist voor een groter risico voor moeders.

Bevallingen in het ziekenhuis leiden volgens De Vries vaker tot een keizersnede. Daarbij is de kans op complicaties en zelfs moedersterfte hoger dan bij thuisbevallingen. "In 1990 stierven in de VS in het ziekenhuis nog twaalf op de honderdduizend vrouwen in het kraambed en drie jaar terug was dat zeventien. In Nederland ligt dat aantal op de helft.

Raymond de Vries is per 1 oktober 2011 door Hogeschool Zuyd benoemd bij de Universiteit Maastricht als hoogleraar Midwifery Science van de Academie Verloskunde Maastricht (AVM). Beide instellingen werken al jarenlang intensief samen als het gaat om de verwetenschappelijking van het domein Midwifery Science.PublicatiesRaymond de Vries (1951) is afkomstig uit Michigan, is socioloog van huis uit en doet vanaf de jaren ’80 onderzoek naar verloskundige systemen in de VS en daarbuiten.In 1984 publiceerde hij zijn eerste boek over verloskunde: ‘Making Midwives Legal’, een studie naar de juridische regelgeving rondom verloskunde in de VS.

In datzelfde jaar verschijnt zijn onderzoeksartikel ‘Humanizing Childbirth’ over de sociale aspecten van de bindingstheorie.

Zijn interesse in verloskunde en zijn roots in Friesland (geboorteplaats van zijn 4 grootouders) trokken hem naar Nederland halverwege de jaren ’90.  Een fonds van het National Institute of Health (VS) stelde De Vries in staat om enkele jaren onderzoek te verrichten naar de historie en het functioneren van het Nederlandse verloskundige systeem. In 2005 publiceerde hij de resultaten in het boek 'A pleasing birth, midwives and maternity care in the Netherlands'. Hierin beschrijft hij vanuit een historisch, filosofisch en sociaal perspectief de unieke Nederlandse cultuur die ondersteunend is voor de thuisbevalling en de zelfstandige positie van verloskundigen.Verloskunde in NederlandDe Vries is vooral geïnteresseerd in ethische kwesties: welke sociale en psychologische factoren beïnvloeden de keuzes van vrouwen en hun zorgverleners op het gebied van verloskunde? Actuele en urgente thema’s bezien in het licht van de recente berichtgeving in de media. Samen met Marianne Nieuwenhuijze, verloskundige/onderzoeker en voorzitter van de vakgroep Midwifery Science van de Academie Verloskunde Maastricht, zal hij inhoud geven aan de onderzoeksagenda van deze opleiding, waarbij thema’s als ‘gezondheid van moeder en kind’ en ‘positieve baringservaring’ bovenaan staan.

Daarnaast zal Raymond de Vries een krachtige en vooral goed onderbouwde bijdrage leveren aan de brede maatschappelijke discussie over de rol en toekomst van verloskunde in Nederland.

 

Hoge Babysterfte in Nederland is een mythe. Trouw, oktober 2011.

Nel Hagen en Eric Hallesleben, verloskundige te Schoonhoven; gynaecoloog in Groene Hart Ziekenhuis te Gouda.

Er dreigt overregulering van de zwangerschap. Een vrouw is echter geen broedmachine met een standaard handleiding.

Natuurlijk hebben we in Nederland geen hoge babysterfte. Slechte registratie van overleden baby's in andere Europese landen en goede registratie in Nederland stellen onze huidige verloskundige zorg in een slecht daglicht. De enige wijze waarop Nederland het qua babysterfte binnen Europa beter zou kunnen doen is door Nederlandse epidemiologen ook in de rest van Europa de registratie te laten verzorgen, opperde arts-microbioloog Miquel Ekkelenkamp terecht (Medisch Contact, 2011).
Desalniettemin is Nederland begonnen met het opstellen van een enorm aantal regels en beperkingen om zwangerschap en bevalling te beheersen. De begeleiding van een gezonde zwangere zal verworden tot een systeem van afspraken en restricties, waarbij noch aan de zwangere noch aan haar geschoolde zorgverlener de ruimte zal worden gelaten keuzes te maken die bij haar passen.
Om de verloskunde nog 'veiliger' te maken wordt er thans gestreefd naar één grote verloskundige organisatie die het hele veld bestuurt, het budget beheert en de kwaliteit bewaakt. Wanneer dit zich doorzet is goede verloskundige zorg ten einde. Goede zorg is namelijk kijken en luisteren naar een zwangere, horen en zien wanneer iets niet goed gaat of wanneer er onzekerheden spelen. Zorg is handelen wanneer dat nodig is, niet wanneer je lijstje dat voorschrijft. Een vrouw is geen zwangerschapsmachine waarbij je ongestraft aan knoppen kunt draaien. Het lijkt of Nederland zich in de zoveelste valkuil wil storten: schaalvergroting met alle ellende die een logge organisatie met zich meebrengt.
De hoge en autoritaire toon van de diverse onderzoekers maken echter indruk. Op iedereen, want noem het woord 'babysterfte' en je hebt de aandacht. Suggestieve verwijzingen naar het huidige verloskundige systeem worden ogenblikkelijk als waarheid aangenomen. Ambtenaren, zorgverzekeraars en beroepsverenigingen menen opeens de wijsheid in pacht te hebben. Ziekenhuizen zullen hun verlosafdeling moeten sluiten, vrouwen moeten een geboorteplan gaan schrijven, een barende mag nooit meer alleen worden gelaten, een vrouw die te dik of te lang of te dun is moet dit of dat, thuis bevallen moet maar eens afgelopen zijn, de kraamzorg moet uitgebreid, borstvoeding moet nadrukkelijker worden aangeprezen, vrouwen mogen niet onzeker worden gemaakt door te veel aanprijzen van borstvoeding, alle bevallingen zouden in een paar gespecialiseerde ziekenhuizen moeten plaatsvinden. En vrouwen móeten bij 41 weken zwangerschap bevallen zijn. Zo niet, dan wacht hen een inleiding, een ruggenprik, daardoor een grote kans op koorts en als gevolg daarvan weer een keizersnede. Het levende kind wordt als bewijs van goed medisch handelen getoond. Weinigen durven nog hardop te betogen dat met iets meer geduld de vrouw spontaan en op normale wijze zou zijn bevallen, geestelijk en lichamelijk ongeschonden, met minder risico's bij een nieuwe zwangerschap.
Gynaecologen en verloskundigen vertrouwen niet meer op eigen kennis en kunde, maar zullen hun handelen gedwongen gaan baseren op het protocol, niet op de conditie van moeder en kind. De uitstekende verloskundige zorg in Nederland verwordt zo tot gevaarlijke 'angstverloskunde'. Kwaliteit kan altijd worden verbeterd, maar vindt steeds zijn oorsprong in een persoonlijke benadering. De vrouw zou het uitgangspunt moeten zijn en zorg zou rond haar moeten worden opgebouwd. In haar huis of dicht bij haar huis, geleverd door zorgverleners die gezamenlijk willen optrekken om de beste zorg te geven. Verloskunde draait om vrouwen, niet om cijfers.

Thuisbevalling net zo veilig als ziekenhuisbevalling. TNO 2009.

Vrouwen zonder risicofactoren, die in Nederland thuis willen bevallen of in het ziekenhuis bij de verloskundige, hebben dezelfde kleine kans dat hun kind overlijdt of op een intensive care unit terechtkomt. Thuisbevalling is dus net zo veilig als ziekenhuisbevalling. In Nederland bevalt ongeveer dertig procent van de zwangeren thuis. Elders in de westerse wereld is dat hooguit een paar procent. Tot nog toe was nooit in een grootschalig onderzoek de veiligheid van thuis bevallen vergeleken met in het ziekenhuis bevallen.

Dit is de conclusie van een onderzoek van TNO, het AMC en het MUMC waarvan de resultaten op 15 april 2009 verschijnen in het gezaghebbende tijdschrift de BJOG: An International Journal of Obstetrics and Gynaecology.
De onderzoekers bestudeerden de bevallingen van meer dan een half miljoen vrouwen die tussen begin 2000 en eind 2006 onder controle waren van de eerstelijns verloskundige. Van de vrouwen in het onderzoek had 61% gekozen voor een thuisbevalling en 31% voor een poliklinische. Van de overige 8% was de keus niet bekend. Al deze vrouwen hadden van te voren geen risicofactoren voor problemen bij de bevalling. Traden die toch op, dan werden ze doorverwezen naar de gynaecoloog. Het aantal baby’s in de hele onderzoeksgroep dat overleed was laag: namelijk 7 op de 10.000. Er werden geen verschillen gevonden wat betreft het aantal baby’s dat tijdens de bevalling of in de eerste levensweek overleed. Ook was er geen verschil in het aantal baby’s dat werd opgenomen op een intensive care unit tussen de groep die had gekozen voor een thuis- of voor een poliklinische bevalling.

Relatief hoge babysterfte Nederland niets te maken met thuis bevallen.

De conclusie over de veiligheid van de thuisbevalling is belangrijk omdat recent uit het PERISTAT-onderzoek bekend werd dat Nederland een hoge babysterfte heeft. Simone Buitendijk, betrokken bij het huidige onderzoek en bij PERISTAT: “Dat zo veel vrouwen thuis bevallen is uniek in de westerse wereld. Toen we een hoge babysterfte bleken te hebben werd in de discussie over mogelijke oorzaken vaak een relatie met de thuisbevalling gelegd. Dat blijkt dus nu onterecht. Nederlandse vrouwen kunnen met een gerust hart blijven kiezen voor een bevalling thuis”.
In Engeland is de thuisbevalling in de jaren zestig van de vorige eeuw vrijwel verdwenen. Daar streeft de overheid nu juist naar her-introduceren, om de keuzevrijheid van Engelse vrouwen te vergroten. Het Nederlandse onderzoek is ook in Engeland zeer relevant omdat tegenstanders van de thuisbevalling twijfelen aan de veiligheid.
De gegevens voor het onderzoek zijn afkomstig van de landelijke Perinatale Registratie, beheerd door de Stichting Perinatale Registratie Nederland.