De onder water geboorte van Mariëlle

Mijn badbevalling vond niet thuis plaats maar in het ziekenhuis. Bij de bevalling van onze oudste, Joël, ben ik thuis in bad bevallen. Helaas was toen de placenta niet compleet waardoor ik alsnog naar het ziekenhuis moest. Het betekende ook dat eventueel volgende bevallingen ook in het ziekenhuis plaats zouden moeten vinden. Dus toen ik begin dit jaar wist dat ik in verwachting was ben ik meteen met de verloskundige gaan overleggen of een badbevalling in het ziekenhuis tot de mogelijkheden zou behoren. Zij mocht namelijk wel de bevalling doen. Het Beatrix ziekenhuis in Gorinchem had mijn voorkeur als plaats voor de bevalling maar zij beschikken niet over een bevalbad. Wij hebben toen aangegeven dat we zelf het bad wel zouden regelen. De verloskundige heeft hierover overlegd met de gynaecologen van het ziekenhuis maar zij zagen een badbevalling niet zitten. Omdat dit vooral op praktische redenen leek te hangen (zou de vloer het wel houden e.d.) en ik geen inhoudelijke redenen hoorde, hebben we vervolgens een brief geschreven aan de directeur van het ziekenhuis. Hierin benadrukten we dat we alles zelf zouden regelen en dat er geen ‘werk’ voor het personeel aan vast zat. Gelukkig kregen we toen toestemming om zelf een bad te huren en dat mee te nemen naar het ziekenhuis. Dit onder aanname dat mijn eigen verloskundige de bevalling zou doen.

De laatste weken van mijn zwangerschap bleek de baby dwars te liggen. Om die reden werd ik naast de controles bij de verloskundige ook in de gaten gehouden door de gynaecoloog. Toen bij 39 weken de baby goed bleek te liggen, heeft de gynaecoloog (dr. Derksen) besloten om de bevalling in te gaan leiden. Ik zag mijn badbevalling al in het water vallen maar hij vond het wel interessant en zag geen redenen waarom een badbevalling niet zou kunnen. Ook de apparatuur waar ik aan vast zou komen zitten leek hem geen belemmering. Die zit immers altijd in een vochtige omgeving al hebben we voor de zekerheid er nog wel even de kraan op gezet. Dr. Derksen vond het idee van een badbevalling zelfs zo interessant dat hij zelf de bevalling wilde doen, ook al was daar medisch gezien geen reden toe.

Om 11.00 uur werd ik aan het infuus met weeën opwekkers gelegd. De vliezen werden gebroken en op het hoofd van de baby werd een elektrode voor de CTG geplaatst. Later kreeg ik ook nog een inwendige drukmeter om de weeën te kunnen monitoren. Het infuus sloeg slecht aan en pas om 15.30 had ik krachtige weeën. Die werden zo pijnlijk dat ik om 19.00 uur echt het bad in wilde. Helaas had ik nog geen 5 cm ontsluiting en van de gynaecoloog moest ik nog een half uur wachten. Ik was zo blij toen ik er eindelijk in mocht. In vergelijking met mijn eerste bevalling was het verzachtende effect van het water minder, maar ik was vooral blij met de bewegingsvrijheid die het bad me bood. De weeën ving ik op door over de rand te hangen en tussendoor zat ik tegen de wand aan. De weeën waren superpijnlijk en na 2 uur kon ik echt niet meer. De gynaecoloog toucheerde toen weer en ik bleek 8 cm ontsluiting te hebben. Hij deed dat door mij op de baarkruk in bad te laten zitten. Omdat hij zag dat ik niet meer kon heeft hij toen inwendig de laatste 2 cm weggemasseerd. Ik kreeg toen meteen enorme persdrang en 3 minuten later was Mariëlle er. Ze is dus op de baarkruk maar wel onder water geboren. Helaas kon ze niet langer onder water blijven omdat ze wat blauw zag maar ik was allang blij dat we zover waren gekomen. Ook de placenta is onder water geboren. Daarna ben ik uitgeput weer op het droge geklommen en heeft mijn man het bad nog opgeruimd.

Al met al hebben we dus alle medewerking van het ziekenhuis gekregen. Echt super dat ze deze waterbevalling mogelijk gemaakt hebben!

Onder water bevalling

Mijn intentie was om thuis mijn kinderen geboren te laten worden omdat ik me hier het beste voel. Dit is mijn grond en hier ben ik in mijn kracht. Om mezelf extra comfort te geven heb ik een groot bad gehuurd speciaal gemaakt voor barende vrouwen. Het water blijft op temperatuur en ondanks dat mijn lijf hoogzwanger oogde voelde ik me in het bad zo licht als een veertje. Een wee is een wee en doet pijn. Ook in bad. Wat fijn is dat door de vorm en de diepte er veel verschillende houdingen mogelijk zijn om ze op te vangen. Het aller fijnst was dat beide meiden in bad geboren werden, dat lijkt me nou een fijne landing vanuit een warme baarmoeder. Zwemmend in het zonlicht in de huiskamer i.p.v. badend in het TL licht van de verloskamer.

Mij heeft het veel gebracht om de kracht en natuurlijke chemie van mijn barende lijf te mogen ervaren en in de intimiteit van mijn eigen huis mijn dochters in het warme water geboren te laten worden. Dat past bij mij. Ik vind het goed dat we een keuze hebben en gun elke andere vrouw vooral de ervaring die bij haar past.

De bevalling van Tristan Marijn

Zodra ik wist dat ik voor de tweede keer zwanger was, bestelde ik een bad bij De Oerbron. Het was de vorige keer goed bevallen en dus wilde ik dat nu weer.
Ook nu weer waren we druk met verbouwingen en dus vergaten we het bad op te zetten. Ik was immers pas over 10 dagen uitgerekend en er zou nog genoeg tijd zijn. Maar die tijd kwam er niet. Marijn wilde er NU uit, véél vroeger dan we hadden gedacht en dus moest het bad in allerijl worden opgezet, maar ook nog vollopen. Die tijd was er niet.

40 centimeter water zat er in, toen ik al moest beginnen met persen. Toch maar in het water, want ook Marijn gunde ik die waterbevalling. En 40 centimeter was immers genoeg om mijn billen en benen onder water te laten. Het was jammer, maar er waren belangrijker dingen om me mee bezig te houden. Na 3 keer persen was Marijn er al.
De weldaad van het water, zoals ik die bij de bevalling bij Fee-Luna ervaarde, voelde ik nu niet. Er was gewoonweg te weinig water om zelf tot rust te komen. Ook het ‘zwemmoment’ was er nu niet, vanwege het weinige water. Toch was ook dit weer een mooie bevalling. Een speciale bevalling, juist door het bad, het weinige water, de lacherige vrolijke sfeer die er daardoor hing, en dit was wat ik wilde. Hoe ik het wilde.

Ook Marijn is, net als zijn zus 2,5 jaar eerder, in water geboren. Ook hij heeft een geleidelijke overgang gekregen. En voor mijn gevoel is dat goed.